Jouw kast

unsplash_52d9133506548_1(Foto: unsplash.com)

Jij bent even ergens heen en ik ben voor ongeveer een uur alleen in jouw huisje. Na het tv programma dat ik heb gekeken, valt er een stilte in de kamer die plaats maakt om mijn gedachten weer overuren te laten draaien. De stilte die, in welke situatie dan ook, uiteindelijk altijd weer tevoorschijn komt en mijn hoofd weer overvol maakt. Enigszins zenuwachtig loop ik rondjes door de kamer, en sta ik op een bepaald moment stil voor jouw kast. Een kast die vol staat met boeken. Boeken over luchtvaart, wetenschap. Maar ook boeken over games, Japanse verhalen. Boeken die ik hoogstwaarschijnlijk nooit zal begrijpen, waarvan ik de zinnen niet eens zal kunnen ontcijferen. Boeken waar ik de intelligentie niet voor heb. En boeken waarvan ik zou wensen dat ik er de interesse voor had. Ik kijk naar de kast met tientallen ruggen, duizendtallen aan bladzijden. En ik besef dat ik van ieder boek in deze kast hou, van iedere bladzijde en van iedere zin die ik hoogstwaarschijnlijk nooit zal kunnen ontcijferen. Ik hou van ze, omdat ze van jou zijn. En omdat er niemand is van wie ik ooit meer zal gaan houden dan van jou.

 

Een herfstwandeling

Al gaan we langzaamaan al een beetje richting de winter, en wordt het met de dag kouder voor mijn gevoel, ik ben gek op de herfst. En gek op lopen door een bos of straat vol blaadjes. En ik ben gek op videobewerking, maar doe eigenlijk niet zo veel met film. Nu had ik me voorgenomen om hier verandering te gaan brengen en heb ik, als eerste stap in de goede richting tijdens een van mijn loopjes wat shots geschoten, om hier een korte sfeervideo van te maken. Het gekke is, wanneer ik met mijn camera in mijn handen sta, besef ik pas hoe mooi dingen zijn. Door een lens is voor mij alles zo veel mooier, eigenlijk zou ik altijd op die manier moeten kijken.

Waarom ik hier een tijd niet heb geschreven

bloementjesDaar ga het niet uitgebreid over hebben, maar zoals ik eerder al schreef lopen de meeste dingen altijd totaal anders dan je verwacht of gepland had, en ben ik ook enorm onvoorspelbaar. Daarom ook de nieuwe quote bovenaan mijn blog (nou ja, nieuw is hij natuurlijk niet, maar hier wel). Deze dekt precies de lading en ik vond dat het ook wel eens tijd was voor een beetje verandering in de lay-out. Wie mij goed kent weet dat ik iemand ben die structuur nodig heeft, maar er enorm slecht in is om deze zelf aan te brengen. Toch ga ik het proberen, en gaat minstens één blog per week schrijven hier een onderdeel van zijn. Want bloggen is iets dat ik leuk vind, iets waar ik mijn best voor moet doen, en waar ik dat doorgaans ook voor wil doen. Oftewel: bloggen is iets wat goed voor me kan zijn. Daarbij vind ik het natuurlijk ook tof om gewoon weer ideeën uit te werken, foto’s te delen, en ga zo maar verder.

Ik ga het proberen, onvoorspelbaarheid of niet.

En ‘All You Need Is Love’, zo mooi, maar kennelijk niet waar. – Acda en de Munnik

Onweer.

onweerNooit was ik echt bang voor onweer. Maar wel speelde er altijd een soort angst. Een soort angst dat er iets zou gebeuren, wat waarschijnlijk nooit gebeurt. Ergens, diep van binnen wist ik wel hoe klein de kans is, maar altijd was er die angst van “wat als…?“. En die angst was er niet vroeger, en alleen bij onweer, maar die angst is er nu nog regelmatig, in alles wat ik doe. De angst dat er iets mis gaat, ik het verpest of machteloos sta. De angst tegenover mezelf, de angst tegenover de wereld.

Maar deze nacht was het anders. Deze nacht onweerde het, en wilde ik er graag naar kijken. Ik wilde het horen, wilde er van genieten. Deze nacht was ik klaar om het gevolg van “wat als…?” onder ogen te komen. Er gebeurde niets.

Nooit was ik bang voor onweer. Alleen maar voor “wat als…?”

Wanneer mensen dansen

licht

 

Wanneer mensen dansen,
En de zon weer schijnt
Wanneer lichten branden,
En de angst verdwijnt

Wanneer bloemen bloeien,
En de wereld leeft,
Wanneer tonen klinken,
En alles weer beweegt

Weet ik weer even hoe het voelt,

Want

Wanneer dromen vervagen,
En de pijn ondraaglijk lijkt
Wanneer regendruppels vallen,
En van geluk er niets meer blijkt

Wanneer gevoelens verdwijnen,
En genieten niet meer gaat
Wanneer oorlog uitbreekt,
En er niets meer lijkt dan haat

Dan laat jij de goede dingen zien,

En weet ik weer even hoe het voelt.

Klein geluk: part 3

Het is druk, de laatste (en helaas ook komende) tijd. Waardoor schrijven er vaak bij in schiet, of ik maar simpelweg het één en ander krabbel. Wat ik natuurlijk zelf ook niet leuk vind, want schrijven is me dierbaar. Ik ben er gek op, maar dat was al duidelijk. Wat er echter gisteravond gebeurde, moest per direct opgeschreven worden, en natuurlijk ook gedeeld. Want ineens was daar wéér een geluksmomentje. Al een paar weken post Adam (Owl City) op zo’n beetje alle social media, berichten met teksten als ‘NEW MUSIC SOON’. Waar ik als mega-fan (en dat is dan eigenlijk nog een understatement) behoorlijk gek van word, en hier door stiekem al een beetje boos ben op de goede man. Het hele internet struin ik af om te zoeken of er niet per ongeluk al iets te vinden is, en gisteravond, totaal onverwachts, ontdekte ik dan ook eindelijk iets! Op Adam’s blog vond ik namelijk een preview van een nieuwe track die vermoedelijk ‘Floppy Fish’ gaat heten. Het zijn weliswaar maar 34 seconden, maar voor mij is dat 34 seconden ongecontroleerd genieten, want hij valt ook nog eens alles behalve tegen, oh wat klinkt dit lekker catchy! Ineens zat mijn lichaam tot de nok toe vol met adrenaline, huppelde ik rondjes door het huis en bleef ik de preview maar herhalen. Dat kleine dingen zoals een preview van een liedje een mens, mij in ieder geval, zo blij kunnen maken, en voor zo veel groot geluk kunnen zorgen, daar blijf ik me steeds weer over verbazen.