”Soms heb ik zo’n bui…"

‘’Dat het even niet meer gaat. Dat ik ’s nachts probeer te lezen, wat er in de sterren staat.’’ 
Tenminste, dat is een stukje van de songtekst die ik heel mooi vind. Zo dramatisch is het nu ook weer niet.
Maar soms kan ik wel ineens zo’n bui hebben, waarin ik mezelf totaal niet snap. Een raar soort drang naar het luisteren van droevige liedjes. Of het terugkijken van oude foto’s. En gesprekken. Het kan op de meest onverwachte momenten op komen zetten. Zelfs als ik prima in m’n vel zit, kan ik spontaan in een vage, sentimentele stemming belanden en ineens een traan-opwekkende film willen kijken. Ook vreemd is, als ik me plotseling zo weemoedig voel. Maar waarom, of waarheen? Wist ik het maar. Zelfs na een toffe dag als vandaag (of eigenlijk gisteren, want ik schrijf dit om heel precies te zijn om 03:08) kan ik ineens zo’n enorme behoefte hebben aan iets vertrouwds. Er valt vrij weinig van te snappen. In ieder geval voor mij. Dus wat doe ik dan? Ik schrijf het voor een keer eens op. En dan ga ik nu maar even naar de (voor mij) meest vertrouwde, fijne en lieve muziek luisteren, en vervolgens mijn vreemde bui weg slapen.
Heb jij ook wel eens een rare of vreemde bui? 
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s