Onvoorspelbaarheid

IMG_2539

Als ik er bij nadenk, wat ik overigens soms een tikje (of misschien wel meerdere tikjes) te veel doe, besef ik me ineens hoe snel de tijd eigenlijk gaat. Terwijl uren, minuten of seconden zelfs, me soms onbeschrijfbaar veel te langzaam voorbij kruipen, verbaas ik me er regelmatig over hoe snel een maand bijvoorbeeld om gaat. Of een seizoen. Want ineens is het al maart. En ergens doet het toch wel een beetje pijn om te merken dat, al had ik maar twee ‘echte’ voornemens, ik er tot nog toe maar één daarvan uit heb laten komen. Want nee, het boek heeft tot nu toe niets aan mijn leven veranderd. En dat is mijn eigen schuld. Maar toch vind ik 2014, al telt het nog maar drie maanden, al een best bijzonder jaar. Het valt me op dat, wat ik me ook in mijn hoofd haal, alles anders loopt dan gepland of gedacht. Soms positief, soms negatief, maar altijd onverwacht. Niets anders willen dan schrijven, maar geen fatsoenlijk woord op papier kunnen zetten. Of juist tijdens een moment waarop het niet handig uitkomt, een hoofd hebben wat overuren draait. Ik kan er geen pijl op trekken. Ik ben onvoorspelbaar, maar ik zou niet weten wat ik zonder die onvoorspelbaarheid zou moeten.

Advertenties

Bomen.

tumblr_lwxal6wgv21qceomqo1_1280

Tot kort geleden zag ik het niet. Viel het me niet op of ontweek ik het? Misschien liep ik er voor weg, wilde ik het gewoonweg niet weten? In ieder geval kwam het niet bij me binnen, en nooit viel het me op. Mijn zon was nooit meer dan een geel stipje in de verte, als ik het überhaupt al zag. Mijn maan was simpelweg een wit figuurtje met mijn sterren als wat puntjes daar omheen. Mijn zonsondergangen waren ‘gewoon’ wat kleurtjes en mijn glas was altijd halfleeg. Maar er is iets veranderd, er is iets gebeurd, al weet ik niet wat. Om over de oorzaak nog maar te zwijgen. Het was totaal ongepland, onbekend. En toch is het er nu. Ineens kan ik mijn zon wél zien, en geniet ik van ieder klein straaltje wat er van meekrijg. Toch valt het me nu ineens op dat de maan niet ‘zomaar’ een wit figuurtje is, en kan ik niet meer om de sterren heen. Sinds een tijdje geleden blijf ik tijdens een zonsondergang, het liefst zo lang mogelijk staan. En sinds kort weet ik dat, zelfs twee halflege glazen, bij elkaar tóch helemaal vol zijn. Sinds een tijdje komt het bij me binnen, zie ik het, en sinds een tijdje valt het me op. Nog steeds zie ik vaak bomen, op een totaal lege weg. Maar soms zie ik hoe mooi die bomen eigenlijk zijn, en zie ik dat niet, dan zal ik ze altijd proberen om te zagen.

‘Songquotes’.

afbeeldingen-011

Dat ik, net als vele anderen, iemand ben die enorm van muziek houdt, is bekend. Maar ik luister absoluut niet alleen naar de muziek. De teksten zelf zijn, in veel gevallen, zeker net zo belangrijk. En hoe meer ik daar op let, hoe meer bijzondere teksten ik tegen kom. Zo heb ik inmiddels een hele lijst met quotes uit songteksten verzameld, die ik bijzonder, mooi, opvallend of leuk vind. Soms verbaas ik me er echt over wat muziek sowieso, maar ook vooral songteksten met je kunnen doen. Ik vond het daarom eens tijd om er eens wat op een rijtje te zetten, echter wel in willekeurige volgorde. Een rijtje wat voorlopig nog niet klaar is met groeien, maar wat ik toch al de moeite waard vind om eens te delen. Lees verder

De laatste dagen

vandaag (31)Vind ik het lastig om te schrijven en is er een beetje onrust in mijn hoofd. Daar baal ik heel erg van, en dus vond ik het lekker om op een dag als gisteren, waarop ik al riant had uitgeslapen (wat eigenlijk totaal niet in mijn planning stond), rustig een eind te gaan lopen, en te genieten van het feit dat de eerste prille stukjes lente inmiddels echt aan het doorbreken zijn.

Lees verder

A perfect roll…

IMG_6208

Sushi. Of het lekker is, daar valt over te discussiëren, maar dat het er mooi uit ziet is gewoon een feit. Niet gek dus, dat ik erg blij ben met de nieuwe aanwinst hier in huis: een sushi maker! Eigenlijk kan je er nog een heleboel andere soorten hapjes mee maken, maar afgelopen weekend ben ik gegaan voor sushi, omdat ik tijdens mijn pauze op het werk in ieder geval iets nodig had wat daadwerkelijk ‘vult’. Nou, vullen deed het zeker. 

Lees verder

Terwijl ik totáál niet kan tekenen.

IMG_6179

En inmiddels ook al lang niet meer probeer het wel te kunnen, zien de meeste schriften of blaadjes van mij er toch ongeveer uit zoals hierboven. Doodles. Het zijn tekeningetjes zonder precies doel. Waren het eerst nog maar wat krabbeltjes in het hoekje van één van mijn schriften, inmiddels heb ik er zelfs een speciaal boekje voor aangeschaft.  Lees verder

Ik zag je.

ster

Zachtjes trok ik de deur achter me dicht, en begon te lopen zonder concreet doel. Iets wat ik uit mezelf eigenlijk nooit doe. Ik liep het trapje op en voelde die rust. Het was zo goed als donker nog, en ik zag alleen het water, golvend op het ritme waarop de auto’s over de brug reden, in de verte. Een man met zijn hond, even zwijgend als ik. Ik liep en zag het schemeren, de man met zijn hond verdween, ik was alleen. Nergens was de maan of zon te zien, geen sterren aan de lucht. Behalve die ene ster, die daar zo duidelijk scheen. En ik wist zeker dat jij het was.