Jouw kast

unsplash_52d9133506548_1(Foto: unsplash.com)

Jij bent even ergens heen en ik ben voor ongeveer een uur alleen in jouw huisje. Na het tv programma dat ik heb gekeken, valt er een stilte in de kamer die plaats maakt om mijn gedachten weer overuren te laten draaien. De stilte die, in welke situatie dan ook, uiteindelijk altijd weer tevoorschijn komt en mijn hoofd weer overvol maakt. Enigszins zenuwachtig loop ik rondjes door de kamer, en sta ik op een bepaald moment stil voor jouw kast. Een kast die vol staat met boeken. Boeken over luchtvaart, wetenschap. Maar ook boeken over games, Japanse verhalen. Boeken die ik hoogstwaarschijnlijk nooit zal begrijpen, waarvan ik de zinnen niet eens zal kunnen ontcijferen. Boeken waar ik de intelligentie niet voor heb. En boeken waarvan ik zou wensen dat ik er de interesse voor had. Ik kijk naar de kast met tientallen ruggen, duizendtallen aan bladzijden. En ik besef dat ik van ieder boek in deze kast hou, van iedere bladzijde en van iedere zin die ik hoogstwaarschijnlijk nooit zal kunnen ontcijferen. Ik hou van ze, omdat ze van jou zijn. En omdat er niemand is van wie ik ooit meer zal gaan houden dan van jou.

 

Wanneer mensen dansen

licht

 

Wanneer mensen dansen,
En de zon weer schijnt
Wanneer lichten branden,
En de angst verdwijnt

Wanneer bloemen bloeien,
En de wereld leeft,
Wanneer tonen klinken,
En alles weer beweegt

Weet ik weer even hoe het voelt,

Want

Wanneer dromen vervagen,
En de pijn ondraaglijk lijkt
Wanneer regendruppels vallen,
En van geluk er niets meer blijkt

Wanneer gevoelens verdwijnen,
En genieten niet meer gaat
Wanneer oorlog uitbreekt,
En er niets meer lijkt dan haat

Dan laat jij de goede dingen zien,

En weet ik weer even hoe het voelt.