Onweer.

onweerNooit was ik echt bang voor onweer. Maar wel speelde er altijd een soort angst. Een soort angst dat er iets zou gebeuren, wat waarschijnlijk nooit gebeurt. Ergens, diep van binnen wist ik wel hoe klein de kans is, maar altijd was er die angst van “wat als…?“. En die angst was er niet vroeger, en alleen bij onweer, maar die angst is er nu nog regelmatig, in alles wat ik doe. De angst dat er iets mis gaat, ik het verpest of machteloos sta. De angst tegenover mezelf, de angst tegenover de wereld.

Maar deze nacht was het anders. Deze nacht onweerde het, en wilde ik er graag naar kijken. Ik wilde het horen, wilde er van genieten. Deze nacht was ik klaar om het gevolg van “wat als…?” onder ogen te komen. Er gebeurde niets.

Nooit was ik bang voor onweer. Alleen maar voor “wat als…?”